ในระดับประถม เราได้เรียนรู้การใช้อักษรแทนตัวเลข และเข้าใจว่าสามารถใช้อักษรหรือสมการที่มีตัวแปรเพื่อแสดงตัวเลขและความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณต่างๆ ได้ การเปลี่ยนจากคำนวณตัวเลขเฉพาะเจาะจง เป็นการใช้อักษรแทนกฎเกณฑ์ ถือเป็นก้าวสำคัญครั้งใหญ่ในกระบวนการคิดเชิงคณิตศาสตร์
ทำไมเราถึงต้องทำแบบนี้?
บนเส้นทางรถไฟชิงไห่-ทิเบต รถไฟวิ่งด้วยความเร็ว $v \text{ km/h}$ ในช่วงที่ดินแข็งแข็ง เมื่อเราคำนวณระยะทางตามเวลาที่แน่นอน:
- $2\text{ชม.}$ วิ่งได้ $2v \text{ กม.}$
- $3\text{ชม.}$ วิ่งได้ $3v \text{ กม.}$
- เมื่อเราใช้ $t$ มาแทนเวลา ระยะทางจะกลายเป็น $vt$
นี่คือพลังของคณิตศาสตร์:การนำตัวแปร $t$ มาใช้ ทำให้เราเปลี่ยนจากคำนวณ "ระยะทางในช่วงเวลาเฉพาะ" เป็นการอธิบาย "กฎทั่วไประหว่างเวลาและระยะทาง" ได้ โดยการใช้อักษรแทนตัวเลข ตัวแปรเหล่านั้นสามารถดำเนินการทางคณิตศาสตร์ได้เหมือนตัวเลข และสามารถใช้สูตรเพื่อแสดงความสัมพันธ์ของปริมาณได้อย่างกระชับ
การเปลี่ยนจาก "ตัวเลขที่คงที่" เป็น "สูตรที่มีความเคลื่อนไหว" เป็นรากฐานในการเรียนรู้การดำเนินการของพหุนามและการสร้างแบบจำลองฟังก์ชันต่อไป ซึ่งทำให้เราไม่เพียงแต่แก้ปัญหาเดียวได้ แต่สามารถแก้ปัญหาในกลุ่มเดียวกันได้ด้วย